شب هایم عجیب درد میکند... حتی دردهایم هم درد میکند... این روزها از جنس دردم ... علاجی نیست... باکی نیست... پردردی هم عالمی دارد... درد خودش درد ندارد... سرم درد میکند از این همه سردرگمی.. از این همه سرگرمی های پوچ.. چشمانم سوز دارد... نه سوز سرما نه... بلکه چشمانم میسوزد از این همه الودگی فکر و ذهن... کاش دنیا هم مکثی میکرد.. کاش دنیا هم سرعت گیر داشت... کاش توقف میکرد اندکی در برابر غم هایم... هه انگار عادت کرده ام به غصه خوردن... از تمام شیرینی های دنیا این غصه های تلخ بود که نصیب من شد... و .... این است سرنوشت من.تماشاییست

تن های هرزه را سنگسار میکنند

غافل از ان که شهر پر از فاحشه های مغزی است...

و کسی نمیداندکه مغزهای هرزه

ویرانگرترند تا...

تن ها هرزه

خبرت هست که بی روی تو ارامم نیست...

طاقت بار فراق این همه ایامم نیست...

خالی از ذکر تو عضوی چه حکایت باشد

سر مویی به غلط در همه اندامم نیست...